با توجه به شناختي كه ما از ماهيت بيماري اعتياد به دست آورده ايم، مي دانيم كه يك معتاد با دو مشكل در ترك كردن روبرو است:
1 - وابستگي جسمي 2 - وابستگي رواني
برنامه هايي جوابگوي درمان معتادان است كه در برگيرنده پاسخي براي حل هر دو مشكل بالا باشد. جدا از تشابهاتي كه معتادان در زمان مصرف دارند، در اعتيادشان و درمانشان داراي تفاوتهايي نيز مي باشند. كه لزوم داشتن برنامه هاي بهبودي متفاوتي را اثبات مي كند.
در اين درمان ها با توجه به مشكلات جسمي كه در ترك كردن به وجود مي آيد و راهكارهاي مقابله با آن ها، تمركز بر روي درمان پرهيزمدار است. حضور درجلسات گروه درماني، مانند انجمن معتادان گمنام و ... مي تواند ما را در رسيدن به اين هدف ياري كنند. تلفيق تجربيات علم پزشكي جهت ترك جسماني در كنار تجربيات گروه هاي درماني ذكر شده در پرهيز دراز مدت از مواد مخدر پاسخ كاملي جهت پاك ماندن است.
آموزش و يادگيري
پاك ماندن نيازمند آموختن مهارت هايي است كه بتواند روش زندگي يك معتاد را تغيير دهد.
ما با اين الگوهاي قديمي نمي توانيم پاك بمانيم و زمان آن رسيده است كه در افكار و باورهاي خود كه ريشه در مصرف مواد دارند، تجديدنظر كنيم و با وارد كردن تغييراتي در زندگيمان، مسير پاك ماندن را هموارتر كنيم.
مهم ترين باور غلطي كه بايد در ذهن يك معتاد تغيير كند، تسليم هميشگي او در مقابله با وسوسه است.
آيا زمان آن نرسيده است كه به جاي آن باور قديمي، واكنش بهتري در مقابل وسوسه داشته باشيم؟
